Insulinooporność, otyłość i zaburzenia lipidowe – jakie są między nimi zależności?

Dlaczego nadmierna masa ciała może sprzyjać insulinooporności? W jaki sposób zaburzenia gospodarki insulinowej wpływają na poziom cholesterolu i trójglicerydów? I dlaczego w takiej sytuacji warto patrzeć na zdrowie metaboliczne całościowo, a nie zajmować się każdym wynikiem osobno? Tego dowiesz się z naszego artykułu blogowego – do którego lektury zachęcamy.

Insulinooporność, otyłość i zaburzenia lipidowe często występują razem. Nie są jednak trzema całkowicie niezależnymi problemami zdrowotnymi. Przeciwnie – mogą wzajemnie na siebie oddziaływać, tworząc mechanizm, który z czasem zwiększa ryzyko rozwoju cukrzycy typu 2, chorób sercowo-naczyniowych czy stłuszczeniowej choroby wątroby.

Insulinooporność oznacza zmniejszoną wrażliwość tkanek na działanie insuliny i często rozwija się stopniowo, przez długi czas nie dając charakterystycznych objawów. Dlatego jej znaczenie ocenia się nie tylko na podstawie samopoczucia, ale przede wszystkim w kontekście całego obrazu metabolicznego Pacjenta.

Jednym z ważnych czynników związanych z rozwojem insulinooporności jest nadmierna ilość tkanki tłuszczowej, szczególnie tłuszczu trzewnego, czyli tego zlokalizowanego w okolicy narządów wewnętrznych.

Tkanka tłuszczowa nie jest wyłącznie magazynem energii. Jest aktywnym narządem, który wpływa na funkcjonowanie całego organizmu. Jej nadmiar może wiązać się m.in. z przewlekłym stanem zapalnym oraz zaburzeniami procesów metabolicznych.

Wraz ze wzrostem ilości tkanki tłuszczowej może dochodzić do pogorszenia wrażliwości tkanek na insulinę. Organizm musi wówczas produkować jej więcej, aby osiągnąć podobny efekt.

Nie oznacza to oczywiście, że każda osoba z otyłością ma insulinooporność ani że insulinooporność zawsze prowadzi do otyłości. Zależność jest bardziej złożona i obejmuje m.in. sposób odżywiania, aktywność fizyczną, predyspozycje genetyczne, sen, stres oraz inne czynniki zdrowotne.

Zaburzenia gospodarki insulinowej mogą wpływać również na metabolizm tłuszczów. Insulinooporność często współwystępuje z nieprawidłowym profilem lipidowym.

Te trzy zjawiska mogą być elementami większego obrazu określanego jako zespół metaboliczny.

Jego istotą jest współwystępowanie czynników zwiększających ryzyko chorób sercowo-naczyniowych i cukrzycy typu 2. Należą do nich m.in. otyłość brzuszna, podwyższone ciśnienie tętnicze, zaburzenia gospodarki węglowodanowej oraz nieprawidłowe stężenia lipidów.

Jeżeli Pacjent ma podwyższone trójglicerydy, obniżony HDL, nadmierną masę ciała i cechy zaburzeń gospodarki węglowodanowej, skupienie się wyłącznie na jednym parametrze może nie być wystarczające. Podobnie samo odchudzanie bez oceny innych czynników ryzyka nie zawsze pozwala odpowiednio zaplanować postępowanie.

W praktyce ważne jest całościowe spojrzenie na stan zdrowia. Lekarz może wziąć pod uwagę m.in.:

  • masę ciała i obwód talii,
  • ciśnienie tętnicze,
  • lipidogram,
  • gospodarkę węglowodanową,
  • występowanie innych chorób i czynników ryzyka,
  • sposób odżywiania i poziom aktywności fizycznej,
  • przyjmowane leki i historię zdrowotną Pacjenta

Konsultacja może być szczególnie istotna, jeśli występuje kilka problemów jednocześnie, np.:

  • nadmierna masa ciała lub otyłość,
  • podwyższone trójglicerydy lub cholesterol,
  • nieprawidłowe wyniki badań dotyczących gospodarki węglowodanowej,
  • podwyższone ciśnienie tętnicze,
  • trudności z trwałym zmniejszeniem masy ciała,
  • występowanie chorób metabolicznych lub sercowo-naczyniowych w rodzinie.

Najważniejsze jest zrozumienie, że nieprawidłowa masa ciała, zaburzenia gospodarki węglowodanowej i niekorzystny profil lipidowy mogą wzajemnie się nasilać.

Jeśli zmagasz się z nadmierną masą ciała, nieprawidłowym lipidogramem i zaburzeniami gospodarki węglowodanowej, warto skonsultować swój stan zdrowia ze specjalistą.



Zadzwoń i zarezerwuj termin
POZ AOS